Visiting From Abroad

Visiting From Abroad

When viewed through a sociological approach, there are many benefits to visiting one’s homeland from abroad.

First of all, visits to one’s home country are essentially cultural activities. They are among the activities that nurture people’s humanity and purify their spirits. They are one of the important factors of reinforcing friendship and affinity, as well as interaction, development, transformation, and economic growth.

Just as seeds require fertile soil in order to grow, cultural development really needs warm, soft hearts and cultural transactions. Because when the spirit’s (or heart’s) purity is neglected, the heart becomes cold and callous. Founding development on top of a callous heart is akin to planting a seed in a rock.

Yezidi chief Pir Amer, who lives in Germany, is one of the outstanding opinion leaders of our geography. He is one of the leading representatives of our Yezidi brothers and sisters.

On 7 September 2021, a Tuesday, we ran into each other by chance in Midyat. We had a chat. It was a pleasant time, reminiscing about old memories. We cheered each other up. We briefed each other. We talked about the importance of the maxim of “bridges not walls” for a promising future and about the need for coming closer in order to be understood in social endeavors. With the experience of our present companionship, we talked about the abiding fruits of acting with sincere awareness.

Though much time had passed, it was spiritually exhilarating to feel the friendship/intimacy between Yezidi chief Pir Amer and my late father Abuna Tuma Beğtaş. In the spiritual outlook, there is no “you and I.” There is “we.” As he shared the memories/wisdom of my late father, I saw that he was happy and smiling. I was both happy and thoughtful after closely feeling such a meaningful, sincere friendship.

Yes, it is true. Life would be unbearable without friendship. I felt greatly honored by the privilege of bonding with an old friend of my late father’s and conversing with his appreciative personality. To him and the community he represents, I pay my respects and wish them health and success.

I would like to take this opportunity to remind of the following verses by Mevlana.

He says;

”Leave blindness to the eyes,

Deafness to the ears,

Leave exhaustion to the knees,

Silence to the lips.

But the heart must not grow deaf,

Or blind, or exhausted,

So that it may see you,

Hear you,

Run to you, bursting.

If the heart does not experience it,

What use is sight to the eye?

If the soul does not feel it,

What use is sound to the ear?

If the heart does not love,

What use is touch to the hand?”

Yusuf Beğtaş

Syriac Language-Culture and Literature Association / Mardin

The Glory of the Spirit and Nobleness of Intelligence

The Glory of the Spirit and Nobleness of Intelligence

No entity in nature, whether organic or inorganic, exists solely for its own self. Due to the natural system, everything is interdependent. Just as the sun does not rise for itself, neither does a tree bear fruit for itself. The same goes for us humans. By virtue of mutual need, we must complete and better one another with love and without expecting something in return. We are obligated to give back to the source from which we receive.

According to this perspective, life has its own unique rules and spiritual laws. The principle of “mutualism and usefulness” or “win-win” principle is the foremost of these laws. On the journey from opposition to completeness, the principle of “mutualism and usefulness” must always be involved. Even so, what really lies at the invisible spiritual center of life is “unconditional love.” It is oftentimes active and at work in life’s invisible areas.

However, if the principle of “mutualism and usefulness,” which stimulates active altruism in people were to be adequately observed in all places, under all circumstances and in all relationships, then life would be more fulfilling and meaningful. Life would be more beautiful and richer.

Because the more a human overcomes selfishness and egotistic cravings/passions, the more human he becomes. He becomes more moral and grows and develops spiritually.

The main source of the principle of “mutualism and usefulness” is the following quote by Christ: “Do to others what you would have them do to you” (Matthew 7:12, Luke 6:31). Here, the main thing is sincerity, which means the freedom of the spirit. It is goodwill, which is closed off to exploitation and abuse.

Because it is impossible for a conceited, vindictive, selfish, duplicitous, calculating, two-faced person to have good intentions in an internal sense. If the intention is not sincere, it becomes ineffective. The intention of the two-faced is destined to backfire with an adverse effect.

A person can be two-faced toward another person; even worse, we can be two-faced toward ourselves. It is easy to be honest with other people; it takes skill to be honest with ourselves. Though we might fool people through cunning and intelligence, we cannot fool God, who reciprocates our intentions. The Most High Creator knows the truths that we manage to hide even from ourselves. When we desire something in the depths of our hearts, he does not look at what we tell him, but at what we secretly tell ourselves.

In other words, every kind of exploitation and abuse of human dignity or cheating someone of their rights (or extorting them) passes for cruelty in divine records. It becomes difficult to digest because it means cheating people out of their rightful due. It returns as sorrow and trouble.

In situations where selfish attitudes are highly prized in order to avoid facing these harsh truths, conscience should, as the harbinger of altruism, act as a check against cunning/devious thoughts and a restraint against selfish/egotistic attitudes. It should serve this function. This is how it should be.

For this to be possible, the activity of obscene attitudes must be disrupted/weakened. In fact, it should be destroyed if possible. Though character traits like “Politeness, Kindness and Purity” evoke a bitter feeling in people, these virtues actually contain the surest/trustiest formula for paving the way for common life and civilization, and for disrupting/weakening the activity of obscene attitudes as well. Substituting their meaning for oppression will restore human dignity to its genuine value.

There is an idea that, “These virtues are the junction signboard in a garden that forks out between our moral law and human survival.

The French say, “Politeness is the nobleness of intelligence.”

In the same vein, philosopher/writer Henri-Louis Bergson (1859-1941), who was awarded the Nobel Prize in Literature in 1927 “for his rich and exhilarating ideas and the brilliant talent he used in the presentation of these ideas,” says, “Courtesy is the glory of the spirit.”

With his verdict that, “Since morality means having the best interest of others at heart or at least not hurting them, a rude and impertinent person turns out to be ceaselessly injuring his own capacity to be moral,” Bergson emphasizes that, in a sense, these virtues are a kind of morality.

Because the presence of these virtues which form the basis of moral purity and introduce moral consistency signifies progress/improvement: They facilitate life. They allow one to breathe. They let the soul flourish. Their absence spells regression/negative placidity: Life gets more difficult. Oxygen is poisoned. Relationships are ruined. Human dignity is injured. Sincerity is mutilated. Honesty is made to suffer.

As it has been said: “Every person is both the architect and executioner of their own inner world.”

In order not to be our own executioners, we have to value these virtues which reduce the fragility of life and heal spiritual illnesses. We have to increase our activity in life.

Because even the deaf can hear the language they speak. Even the vulgar can see its beauties. And the blind feel them.

I enclose herein for the consideration of my esteemed readers the link to my article titled, “Politeness, Kindness and Purity,” where I take a sociological approach in scrutinizing the Syriac meaning of these virtues as well as their benefits and effects in life. Those curious can peruse the meanings of these virtues more extensively.

Yusuf Beğtaş

Syriac Language-Culture and Literature Association / Mardin

دارا : المدينة الحصنيَّة . Matta Roham

دارا : المدينة الحصنيَّة .
Matta Roham
Dara, A Fortess City In North Mesopotamia (Please read below)
هذا النص اهداء للدكتور الهمام عامر داراوي المبارك ،
والى كل من ينتسب الى مدينة دارا التاريخية.
Matta Roham

تقع مدينة دارا على بعد 30 كم من ماردين و 18 كم من نصيبين . كانت مدينة حصنيَّة بناها الإمبراطور الروماني أناستاسيوس الأول (431- 518) . وتدعى دارا في اليونانية Daras ، ولكن اسم دارا أصله سرياني إذ أن كلمة دارا ܕܪܐ تعني “ساحة المعركة ، أو نضال وكفاح “.
هناك مجرد تكهنات بأن دارا سميت على اسم الملك الفارسي داريوس الكبير (550-486 قبل الميلاد) أو داريوس الثالث الذي حكم في فترة (336-330 قبل الميلاد). الاسم اليوناني Darius داريوس مشتق من “داريوش” بالفارسية القديمة ، و يعني ”يملك”.
يذكر المؤرخ السرياني زكريا الفصيح ( تولد 465) أن جنرالات الرومان أرجعوا فشلهم في الدفاع عن حدود شمال بلاد ما بين النهرين من هجمات الفرس إلى عدم وجود قاعدة قوية في المنطقة ، حيث في عام 363 ، سقطت نصيبين في أيدي الفرس.

قراءة المزيد

Ufuklarımın Manastırı

Ufuklarımın Manastırı

Edebiyat insanoğlunun düşünce ufkunu zenginleştiren en önemli kanon, edebî eserler de bu kanonun en estetik ürünleridir.

‘’Tasroro u Buyoye d-Sabro // Savaşçı ve Umudun Tesellisi’’ başlığını taşıyan, Süryanicenin Serto hattıyla kaleme aldığım kitap da işte bu edebî kanon çerçevesinde ortaya çıkmış bir eser olup, kökü derinlerde bir ağacın/geleneğin ruhunu yaşatmanın gayretini hedeflemiş bir çalışmadır.

‘‘İnsan kendi iç dünyasının hem mimarı hem de celladıdır’’ özdeyişinden yola çıkan kitaptaki anlamıyla ‘‘Savaçı’’, iyi bir mimardır. İyi mimar olmanın yol ve yordamını tasarlayan kişidir. Savaşçı, yaşam merdivenlerini çıkarken öğren(il)mesi gereken, basiretle aklını, temkinle cesaretini, kudretle kuvvetini, itidalle atılganlığını dengeleyerek, yaşam aşkını toplumun yararına yöneltmesi demektir.

Yeni yayınlanmış bu kitabımı, 21 Eylül 2021 Salı günü, Turabdin Metropoliti Mor Timotheos Samuel Aktaş’ın değerli şahsında, ufuklarımın manastırı olan Mor Gabriel Manastırı’na takdim etmekten heyecan duydum. Çünkü her edebî kitaptan ve her ebedî düşünceden, insanın içine bir güç huzmesi sızar. Edebî yazılar insandan yola çıkar, insana döner. İnsanın ruhunu açar ve ufkunu genişletir. Düşünce sınırlarını zorlar. İnsandaki tepkiselliği törpüler, ruhsal ve düşünsel yönden insanı yeniler, tazeler ve dönüşüm sürecine sokar. Evrensel kardeşliğin ve ruhani birlikteliğin tohumlarını yüreklere en iyi serpen disiplin, edebiyat/literatür disiplini ve bu disiplin içerisinde ortaya çıkmış kitaplardır.

Bu konuda; “Süryanilerin Güneşi” lakabıyla ünlü Nusaybinli Aziz Mor Afrem (306-370) şöyle yazmıştır: “Kitaplar ayna gibidir. Gözü saf olan orada hakikatin şeklini görür. Gözlere ışık, düşünceye ise hakikat yaraşır. Gözüne ışık, düşüncene kitap seçmelisin. Eğer her gün okuyup kitaplardan faydalanmazsan, bil ki şeytanlara yenilir, aylaklarla birlikte anılırsın.’’

Aziz Mor Afrem’in dile getirdiği bu temel doğru, Ninovalı Mor İshok (613-700)’un dizelerinde şöyle dile gelmiştir: ‘‘Hakikat bilgisi, kalbi esenlikle doldurur. İnsanı sevinçle pekiştirir. Öğütleri büyüktür, ilginçtir. Gözleri aydınlatır.’’

Bu iki tarihi aziz şahsiyetin de buyurduğu gibi, tarihsel süreç içerisinde, Süryani edîb ve yazarlar, düşünsel üretkenlikleri ve yazınsal faaliyetleriyle kendine özgü bir edebiyat geleneği var etmişlerdir. Bu gelenek düşünceleri geliştirmiş, eylemleri güçlendirmiş, yardımlaşma ve dayanışmaya kapı aralamış, ahlak ve bilgelik dünyasına ise büyük katkılar sunmuştur. Onların, ruh-mana ve beden-madde dünyası arasında uyum/düzen/istikrarı sağlamış bu düşünsel katkıları, yaşam yolunda yürüyen biz yolcuların kulağına doğruluğun, iyiliğin, ahlakın, güzelliğin sırrını fısıldamaktadır. Çünkü kitap/edebiyat olmadan bir medeniyetin gelişmeyeceğini en iyi onlar biliyorlardı. Bildiklerine de inandıkları gibi, kendilerini de o inanmışlığa adamışlardı. Çok daha önceleri kitap olmadan terakki edilemeyeceğini gördüklerinden, yazınsal (edebî) üretkenlikleriyle bunun gereklerini yerine getirmişlerdi.

Öteden beri edebiyat, birey ve toplumun dönüşmesinde en etkili güç işlevi görmektedir. Bu bağlamda edebiyat eserleri güncelliğini yitirmeyen özelliklere sahiptir. Ünlü Fransız yazar Albert Camus’un (1913-1960) ‘’Edebiyatın olduğu yerde devamlı umut vardır’’ sözü bu minvalde söylenmiş bir söz olsa gerek.

Camus’un belirttiği bu umut anlayışıyla kitabımda değindiğim düşünsel yaklaşımlar, dünden gelen bir sorumlulukla devam eden, sivil alandaki faaliyetlerimin yönlendiricisi ve aydınlatıcısıdır diyebilirim. Geçmişte Mor Gabriel Manastırında yürüttüğüm çok boyutlu hizmetimin/görevimin ifası sırasında -bu kitaptaki düşünsel yaklaşımlar- yegâne motivasyon kaynağım, hep Camus’un dediği bu umut olmuştur.

Coğrafyamızdaki diğer manastırlar gibi, tarihin derinliklerinden günümüze kadar Süryanice, Süryaniler ve tüm insanlık için bir ilim ve irfan merkezi olan Mor Gabriel Manastırı, herkes gibi bana da ebedi bilgeliğin sırlarını fısıldamış ve fısıldamaktadır. Bu manastırda gömülü olan ruhsal anlayış/derinlik bana, Allah’ın yaşayan tapınağı olan insana ve kâinata zarar vermemeyi öğretmiştir. Sevgi beslemeyi, değer vermeyi hatırlatmıştır. İnsani doğamızın özü olan “çalışkanlık, sorumluluk ve zararsızlık ilkesini” haykırarak hem de!

Yaşamın akışı içinde bazen egonun yanılsamalarına kapılıp, özgürlüğümüzü kötüye kullanarak bilinçli-bilinçsiz kendimizi zor çıkmazlara sokabiliyoruz. Bu zor çıkmazlardan kurtulmanın yol ve yöntemini geliştiren manastırların derinliğindeki o pozitif ruh, diğerkâm ve kolektif şuuru yaşatan disiplin anlamına gelir. Manastırların varlık nedenleri, erdemli anlam ve amaçlar edinerek bu ruhu yaşatmak ve yaşatmanın gayreti içerisinde olmaktır. Çünkü manastır kültüründe hazıra konmak yok. İçsel disiplin ile biçimlenen yüksek bir sorumluluk anlayışı, çalışkanlık ve üretkenlik vardır. Manastırları ve manastırlardaki yaşamın disiplinini temellendirmiş kişilerin/azizlerin düşünsel arka planında şöyle bir anlayış hep vardı: ′′Özdenetim ruhunu güçlendiren disiplinden kaynaklı eğitim/ibadet süreçleri ile iç hizmetin gerektirdiği zorlu disiplin vakitleri, güçlü insanlar var eder. Güçlü insanlar da kolay zamanlar yaratır. Kolay zamanlar ise zayıf insanlar doğurur, zayıf insanlar zor günleri getirir…′′

Dolaysıyla, ruhun kuraklığına karşı bilhassa düşünce ve eylemlerde ‘‘Şumloyo/Tekamül’’ mantığı bir yaşam formülüdür. Özellikle de ruhsal farkındalık sahibi olan uyanmış bilinçler için. Bu sebepledir ki, öteden beri manastırlardaki işleyişin ana fikri “Şumloyo” mantığıdır. Bu mantık, karşıtlıktan tamamlayıcılığa yükselten bir mantıktır ve başarının yolunun, bu mantığı yüceltmekten geçtiği de defaatle yaşanarak denenmiştir.

Bu mantığa göre bilgi, insanın zihnini/ruhunu aydınlatan ilahi bir ışıktır. Sevgi ile biçimlenen bilgi, üretken olur, kuru bir ağaç kökünden de olsa filizlenir ve meyve verir. En zor bilgi ise, insanın kendini tanıması, kendini keşfetmesidir.

Kitaplardan öğrenilecek bilgi içselleştirilirse, içsel disipline dönüşür. İnsan ne kadar sevgi ve bilgi doluysa, o kadar tevazu sahibi olur. İnsan ne denli tevazu sahibiyse, o denli kendini kibir ve ululanma hastalığından kurtarmış olur ve başkalarını da olduğu gibi kabul eder. İnsan onurunu yüceltir. Dolayısıyla okumak ve öğrenmek (devamlı öğrenmek) aslında kendimizi eğitmektir. Kendimizi bir üst aşamaya taşımaktır.

İnsanoğlunun taşınacağı üst aşamaları, kat edeceklerini, nitelik ve niceliğini en güzel anlatanlardan biri de kuşkusuz Hz. Mevlâna Rumî’dir. Bu hususta der ki: “Gül bahçesindeki kokuları alamıyorsan; kusuru bahçede değil kendi içinde ve burnunda ara. Denizin dibinde inci de vardır taş da. Övülecek şeyler de daima kusurlar arasındadır.”

Evet, derinleşmek veya yükselmek için okumalıyız. İdrakimizi ve düşüncemizi büyütmek için okumalıyız. Kendimizi ve hayatı anlamak için okumalıyız. Yerleşik algılarımızı dönüştürmek için okumalıyız. Bilgi edinmek için okumalıyız. Sağlıklı/doyumlu bir yaşam için okumalıyız. Başka dünyaları/düşünceleri/yaklaşımları tanımak için okumalıyız. Çalışkan/üretken olmak için okumalıyız. Yapıcı eleştiri yapmak için okumalıyız. Ötekileştirmemek/dışlamamak için okumalıyız. Hor görmemek için okumalıyız. İnatlaşmamak için okumalıyız. Dayatma yapmamak için okumalıyız. İnsana ve kâinattaki her şeye saygıyı öğrenmek için okumalıyız. Her şeye eşit mesafeden bakabilmek için okumalıyız. Bize aktarılanın daha iyisini miras bırakabilmek için okumalıyız. Kalp gözümüzün açılması için okumalıyız. İnsanların hem yüzünü, hem kalbini görmek için okumalıyız. İrademizi ve disiplinimizi genişletmek için okumalıyız.…. Ve başka başka nice nedenlerden ötürü okuma kültürünü yüceltmeliyiz.

Denildiği üzere, ‘‘Kıyıya varamayabiliriz belki ama derinlere inmek için okumalı, devamlı okumalıyız!’’


Yusuf Beğtaş

Süryani Dili-Kültürü ve Edebiyatı Derneği / MARDİN

القديس مار دومط (ديمِط) (408+) ܡܳܪܝ ܕܺܝܡܶܛ

القديس مار دومط (ديمِط) (408+)
ܡܳܪܝ ܕܺܝܡܶܛ

يصادف يوم 24 أيلول تذكار الشهيد مار ديمِط
إنّه فارسيٌ وثنيّ عاش أيّام يوليانس الأريوسيّ، الجاحد في مدينة أمد. كان مِن بين الذين اضطهدوا المسيحيّين، لاسيّما رجال الدين منهم. أصيبَ بداء المفاصل الأليم، فاستفاق من غيّه، معتبرا مرضه دعوةً من الله إلى التوبة. فاعتنق الديانة المسيحيّة، وترك أهله ووطنه في فارس (إيران حاليا)، وأتى إلى مدينة الرُها (شمال العراق حاليا)، حيث ترهّب في أحد الأديار، وصار فيما بعد شمّاسًا. وعندما قرّر رئيسه أن يرقيّه إلى درجة الكهنوت المقدّس، اعتذر ديمط ورفض متواضعا أمام هذه المسؤوليّة الكبيرة. وهرب إلى مغارةٍ حيث تنسّك، متقشفا، تائبا، باكيًا خطاياه نحو ثلاثين سنة. وذاع صيته، وصار محطّ أنظار الكثيرين من الناس، وقدوة في التوبة والإيمان.

قراءة المزيد

سبعون عاماً على مكتبة “دار اللواء”.. ملتقى الطبقة المثقفة

سبعون عاماً على مكتبة “دار اللواء”.. ملتقى الطبقة المثقفة

مجلة البعث الأسبوعية 4-آب-2021 5
“البعث الأسبوعية” ــ كارولين خوكز
كانت مدينة القامشلي منبعاً للفكر والثقافة، ولا تزال موطن العشرات من رجال الثقافة والفكر، وحظيت منذ نشأتها ببروز نخبة من المثقفين والمتنورين، وبرز أسماء العشرات من أبنائها كشعراء وكتاب وروائيين وإعلاميين؛ وفي قلب مدينة القامشلي افتتحت أول مكتبة منذ أكثر من سبعين عاماً هي مكتبة “دار اللواء”، لصاحبها الباحث والسياسي والمناضل أنيس حنا مديواية (مواليد 1926- مدينة اسكندرونة)، وحاصل على الشهادة الابتدائية العربية والفرنسية، ويعتبر أول مدرس للفرنسية في مدينة القامشلي.
قراءة المزيد

مار متى
مار متى الناسك في سطور

مار متى الناسك بقلم سمير زكو (أبو يونان)

في الثامن عشر من شهر أيلول من كل عام تحتفل كنيستنا السريانية الارثوذكسية بعيد قديس عظيم وشفيع محبوب لدى أهلنا في العراق ألا هو القديس مار متى الناسك أو الشيخ متي كما يحلو لهم أهل العراق مناداته.
مار متى الناسك في سطور
مار متى الناسك ويعرف أيضاً بالشيخ متي (بالسريانية: ܡܪܝ ܡܬܝ ܣܒܐ)‏ هو راهب وقديس سرياني من القرن الرابع. ولد في قرية أبجرشاط شمال مدينة آمد (ديار بكر ـ تركيا) في الربع الاول من القرن الرابع الميلادي لعائلة مسيحية، تلقى تعليمه في دير القديسين سرجيس وباخوس لمدة سبعة سنوات. ترهبن بعدها في دير زوقنين وسيم أيضاً ككاهن هناك. بسبب اضطهاد الإمبراطور يوليانوس الجاحد والمرتد سنة 361 ـ 363 للمسيحيين هاجر نحو مدينة نينوى واستقر هناك مع بعض الرهبان في جبل مقلوب وسمي فيما بعد بجبل الألفاف لكثرة الرهبان الذين قطنوا صوامعه حيث يذكر التاريخ انه وصل عددهم إلى اكثر من الف راهب.

قراءة المزيد

الزوّار الغرباء

الزوّار الغرباء

عند النظر إليها من منظوراجتماعي، فإن فوائد زيارة الوطن من الخارج كثيرة. بادئ ذي بدء، تعتبرزيارة المرء إلى أرضه من الأنشطة ثقافية. إنه من بين الأنشطة التي تغذي إنسانية الإنسان وتطهر روحه. إنه أحد العوامل المهمة لتعزيز الصداقة والتقارب والتفاعل والتنمية والتحول والتنمية الاقتصادية.

كما أن التربة الخصبة ضرورية لنمو البذور، من أجل التنمية الثقافية، هناك حاجة ماسة للقلوب المنيرة والمرنة والتبادلات الثقافية. لأنه عندما تُهمل طهارة النفس (أو القلب)، يظلم القلب ويصبح قاسياً. إن بناء التنمية على قلب صلب يشبه محاولة زرع بذرة في صخرة.

زعيم ديني اليزيدي السيد بير عامر, الذي يعيش في ألمانيا هو أحد قادة الرأي المهمين في جغرافيتنا. إنه أحد الممثلين النشطين الرائدين لإخواننا اليزيديين.

التقينا في مديات يوم الثلاثاء 7 سبتمبر 2021 بالصدفة. كان لقاء مثمراً. قضينا وقتًا ممتعًا في ظلال الذكريات. تسامرنا مع بعض. تجاذبنا أطراف الحديث . تحدثنا عن أهمية شعار “الجسور بدلاً من الأسوار” من أجل مستقبل صحي وضرورة الاقتراب حتى يتم فهمها بشكل صحيح في الدراسات الاجتماعية. تحدثنا عن تجربة تعاوننا الحالي، والتي تعطي ثمارًا دائمة عندما نتصرف بوعي صادق.

على الرغم من مرور الكثير من المياه تحت الجسور، كان من دواعي السرور الروحي أن تشعر بصداقة / قرب زعيم ديني اليزيدي السيد بير عامر مع والدي الراحل أبونا توما بكتاش. في النظرة الروحية، لا يوجد “أنا وأنت.”هناك “نحن”.

عندما تشاركنا الذكريات / الحكمة التي عاشها مع والدي الراحل، رأيت أن وجهه مبتسماً وسعيدًا. شعرت بمثل هذه الصداقة الهادفة والمخلصة التي جعلتني أشعر بالسعادة والغوص في الأفكار.

نعم انه صحيح. الحياة مليئة بالصداقات. لقد تشرفت للغاية أن أكون قريبًا من هذا الصديق القديم لوالدي الراحل وأن أحظى بامتياز إجراء محادثة مع تلك الشخصية الموقرة التي تحدثت من القلب. أقدم احترامي له وللمجتمع الذي يمثله، مع أطيب تمنياتي بالصحة والنجاح.

بهذه المناسبة،  أود أن أذكركم بأبيات شعرية  لمولانا والتي يقول فيها :

 يشيع العماء في العيون,

والصمم في الأذن

دع الوهن يبقى على الركبة،

الهدوء على الشفاه

لكن لا تدع القلب يصم

لا يغمى عليه  ولا يضعف

دعه يراك

دعه يسمعك

دعه يركض إليك متصدعاً من اللهفة

إذا لم تعش في القلب،

ماذا ترى بالعين؟

إذا كان القلب لا يشعر،

ما ما فائدة السمع ؟

إذا  لم يحب القلب

ما فائدة الذي نسجته يداك ؟


ملفونو يوسف بكداش ِ

رئيس جمعية الثقافة واللغة السريانية وادبها / ماردين

السريانية بين البحث العلمي والبحث السياسي

السريانية بين البحث العلمي والبحث السياسي
هنري بدروس كيفا
نشرت مجلة”آرام” بحثاً للأب د. يوسف حبي بعنوان “اسهام السريانية في الحضارة العربية والعالمية”
(1) يقول الأب حبي في بحثه (ص 75) : ” انه حصيلة دراسات وتأملات واستنتاجات عمرها سنوات”.
-لا أحد، في الواقع، يخالف الأب حبي في دور السريان الحضاري في نقل علومهم وعلوم اليونان إلى العرب، ولكننا نخالفه على الأسلوب الذي اعتمده في هذا البحث، حيث وردت في مضمونه معلومات تاريخية مغلوطة وبعض التعابير الغامضة وخاصة إيراده لتأكيدات غير مستندة إلى أية براهين علمية. وهذا ما دفعنا إلى طرح بعض التساؤلات والإستفسارات:

قراءة المزيد